Savaş denildiğinde çoğumuzun zihninde tanklar, silah sesleri ve yıkılmış şehirler canlanır. Oysa savaşın asıl yıkımı, haritalarda değil; insanların içinde gerçekleşir. Çünkü savaş, sadece toprakları değil, insanın ruhunu da işgal eder. Dışarıdan bakıldığında savaş, strateji ve güç meselesi gibi sunulur. Oysa içeride olan biten çok daha karmaşıktır. İnsan, hayatta kalma içgüdüsüyle hareket etmeye başladığında, normalde asla yapmayacağı şeyleri yapabilir. Bu noktada “iyi insan” ve “kötü insan” ayrımı bulanıklaşır. Çünkü savaş, insanı seçim yapmaya değil, hayatta kalmaya zorlar. En ağır yükü ise çoğu zaman savaşın tarafı olmayan insanlar taşır. Bir aile düşünün. Adam cepheye gitmiş. Giderken arkasında bir eş ve bir çocuk bırakmış. Belki de aklında tek bir düşünce var: “Onları koruyorum.” Ama savaş, korumakla ilgili değildir. Savaş, geride kalanları savunmasız bırakır. Ülke işgal altındaysa, geride kalanlar artık sadece “sivil” de...